Of luister: (ook beschikbaar op alle podcast platforms)

[soundcloud url=”https://api.soundcloud.com/tracks/673695842″ params=”color=#ff5500&auto_play=false&hide_related=true&show_comments=false&show_user=true&show_reposts=false&show_teaser=false” width=”100%” height=”166″ iframe=”true” /]

Laurens Landeweerd is filosoof en doceert aan de Natuurwetenschappen en ook nog eens op kunstfaculteiten. Zoals je kan voorstellen bij iemand met zo’n breed pallet, hebben we veel onderwerpen aangestipt. Maar de kern ging toch over de aard van levende systemen en het procesgedreven karakter van de werkelijkheid. Wat dat betekent pakken we stukje bij beetje uit in dit gesprek. Maar in het kort; in de wetenschap behandelen we organismen als machines die mechanisch werken, dat helpt ons om lichamelijke processen te begrijpen alsof het bewegende radartjes zijn. Dat levert een gestold beeld van het organisme op. We missen hiermee dat levende systemen, dus organismen, groeien, een levenspad afgaan. Hetzelfde geldt voor categorieën zoals tijd en ruimte. We knippen deze continue elementen van de werkelijkheid op in meetbare onderdelen. Is het geheel dan wat anders de som van haar delen? Jawel, zal Laurens beargumenteren. Veel kijkplezier.

Voor verder onderzoek raad ik je Laurens’ onderzoek “Time, Life and Memory: Bergson and Contemporary Science” aan: https://t.ly/j5ZK3