1 0
Read Time24 Minute, 21 Second

Mooiste dag van de motorreis
De rit door het westen van Kazachstan was rechtuit en saai en zeer eenzaam en ik kwam zelfs nog een keer bijna zonder benzine te staan. Het hotel in Qostanay/Kazachstan was mooi en luxueus maar het hotel in Oefa/Rusland is misschien wel het meest creepy horrorhotel – meer zeg ik er niet over – waar ik ooit geslapen heb in mijn leven. Oké dan op die slaapplaats na in Dalbandin (eerste plaats na Iran in de woestijn van Pakistan) waar ik in het donkerst denkbare donker de hele nacht met een grote Buck-knife in mijn handen heb geslapen. Ik heb misschien hooguit 1 uur geslapen en ik ben de volgende ochtend dan ook heel vroeg op mijn motor gestapt richting Volgograd en De Krim. Die dag zou de mooiste rijdag van de hele motorreis worden. Fantastisch mooi weer, nog even 200+ km/u gereden op de mooie strakke zwarte asfaltwegen, mooie vergezichten en een heel mooi sjiek hotel in de plaats Syzran vlak naast een groot drijvend restaurant aan de Wolga. Het verkeer was onderweg af en toe om helemaal knetter van te worden, de files die ik af en toe tegenkwam waren werkelijk absurd lang. Ik denk dat ik nu nog onderweg was geweest als ik met auto op reis was gegaan. Ik ben onderweg nog een fabriek tegen gekomen die zo groot was dat ik me letterlijk een vlo voelde. Dat fabrieksgebouw was zo krankzinnig groot iets van 50 maal zo groot als het grootste fabrieksgebouw dat ik ooit in Europa heb gezien. Ik ben een dag extra in Syzran gebleven en tijdens het schoonmaken van mijn motor zag ik dat er ineens maar liefst drie bouten van mijn bagagedrager waren verdwenen. Kun je nagaan hoe belachelijk slecht die wegen in Kazachstan waren want dit is me nog nooit eerder overkomen en ik heb toch meer dan 1,5 miljoen kilometer op al mijn motoren gereden. Gelukkig had ik reservebouten van de juiste maat en lengte bij me en kon ik ze met mijn meegebrachte gereedschap weer op hun plek schroeven. Ik besloot een paar nachten extra in Syzran te blijven en daar heb ik geen spijt van gehad. En ook hier weer alleen maar hele lieve en zeer behulpzame mensen, soms kan ik gewoon niet geloven tot wat voor een irritant opgefokt kutvolk wij Nederlanders de afgelopen 30 jaar verworden zijn.
Na een paar dagen was het weer tijd om op te laden en naar Volgograd te rijden. Het vroegere Stalingrad en ook de stad waar ik mijn 57-ste verjaardag zou vieren. De stad waar Adolf Hitler werd verslagen in een totaal krankzinnige strijd met maar liefst 2,2 miljoen doden tot gevolg. Dit is tot op de dag van vandaag de meest dodelijke veldslag ooit in de geschiedenis van de mensheid. Ga de verhalen maar eens lezen op het internet dan ga je begrijpen waarom deze veldslag zo belangrijk maar tegelijkertijd ook zo totaal krankzinnig was. Het is eigenlijk onvoorstelbaar dat de Russen deze veldslag toch wisten te winnen maar als je door Rusland reist begrijp je waarom, de Russische ziel is er een die je zelf moet voelen die kun je niet onder woorden brengen en dat ga ik dan ook niet doen. In 1990 heb ik dat reeds ervaren tijdens een op papier onmogelijke motorreis met onmogelijke gebeurtenissen waar ik met mijn menselijke verstand nog steeds niet bij kan. Het kon gewoon niet wat ons allemaal overkwam maar dat is ook precies die Russische ziel… niet te bevatten. Mijn rit naar Volgograd ging verder aan de dezelfde kant van de Wolga. Het werd een rit over alweer slechte wegen maar het was gelukkig geen extreem lange rit want net iets minder dan 700 km. Onderweg ben ik ook nog door Saratov heen gereden, de stad waar een Russische motorrijder woont die 25 jaar geleden Westerse motorrijders uitnodigde zodat ze makkelijker aan een Russische visum konden komen. Helaas had ik zijn adres niet meer en dus kon ik niet bij hem langsgaan. Na Saratov ben ik verder gereden richting Volgograd waar ik een hotel heb gezocht voor 1 nacht. Die avond kwamen er een paar Russische kinderen van een trouwerij die gaande was in het hotel naar mijn hotelkamer. Ze wilden graag Engels praten en eten voor mij halen en dat heb ik ze maar laten doen want ik vond het ontzettend leuk. Die avond heb ik mijn 57-ste verjaardag met een heerlijke pizza gevierd en toen ik wilde gaan slapen werd ik wakker gehouden door het gezang van een groep mannelijke bruiloftsgasten. Ik besloot er maar van te genieten want één ding moet ik toegeven zingen kunnen ze wel die Russen en mooi ook.

De Krim
De volgende dag zou voor mij persoonlijk de meeste bijzondere dag worden want ik zou De Krim oprijden over de nieuwe Kertsj-brug. Door heel veel gedoe onderweg en het feit dat ik ook nog verdwaalde ben ik maar in een kleine badplaats aan de Zee van Azov gaan slapen. Eigenlijk was het wel leuk want ik bleek op een vakantiepark voor gewone Russen terecht te zijn gekomen. De volgende dag zou ik dan toch echt De Krim oprijden maar ja hoe kom je in hemelsnaam op die Kertsj-brug??? Na benzine getankt te hebben stopte ik bij een paar auto’s waarvan de jongelui zeiden dat ik wel achter ze aan kon rijden want zij moesten toevallig ook de kant van de Kertsj-brug op. Nou als ik heel eerlijk ben is het werkelijk lachwekkend want er staat helemaal nergens een bord met Kertsj of Kertsj-brug zelfs niet toen ik al dichtbij de brug was. Maar ach de bewegwijzering in heel Rusland is ronduit lachwekkend dus ik heb me er maar bij neer gelegd. Natuurlijk had ik een smartphone met offline navigatie mee kunnen nemen maar eerlijk gezegd heeft steeds maar weer de weg moeten vragen ook wel iets leuks met soms verrassende gevolgen maar dat lezen jullie nog wel. Toen ik vak voor de Kertsj-brug bij een groot pompstation ging tanken en ontbijten was ik totaal verbaasd hoe bizar druk het al was om 08.00u in de ochtend. Dat zul je in Europa echt niet meemaken zo’n drukte langs de snelweg zo vroeg. Na een heerlijk Russisch ontbijt vertrok ik voor mijn rit naar De Krim. De rit over de Kertsj-brug was op zich wel leuk maar de lange weg naar en op De Krim was ronduit saaier dan saai. Uiteindelijk besloot ik richting de Zwarte Zee te rijden en ergens aan de kust te overnachten. Mijn keuze viel op de kustplaats met de vreemde naam Koktebel. De weg door de heuvels was op zich wel leuk alleen was het asfalt van uitermate slechte kwaliteit. Ik was meer aan het stuiteren dan aan het motorrijden.
In Koktebel aangekomen vond ik een grappig hotel dat uit een centraal hotel met daarbij allemaal aparte houten huizen bestond. Na mezelf geïnstalleerd te hebben wilde ik geld halen maar vanwege de sancties na de annexatie van De Krim door Rusland kon ik als buitenlander geen geld halen bij een geldautomaat. Geld wisselen bij een plaatselijke bank ging ok niet want het was zondag en maandag zou dezelfde bank gesloten zijn vanwege een of andere feestdag. Wat nu??? Gelukkig voor wilde het meisje achter de balie van het hotel (een studente uit Leningrad) mij spontaan een paar honderd Roebel te lenen. De Krim is na de Russische annexatie een toeristenoord voor de normale Rus geworden. Ik had van een aantal Nederlandse Russen al gehoord dat De Krim niet meer is wat het vroeger was en dat geloof ik helemaal. De Krim is net als Amsterdam, Barcelona, Ibiza, Mallorca en Venetië een soort van Disneyland geworden voor totaal hersenloze toeristen. Na één dag had ik dat wel gezien en besloot verder te rijden. Ik had die ochtend een flesje water gedronken en hoopte onderweg ergens geld te kunnen wisselen. Het hotel en het meisje achter de balie mocht ik trouwens in euro’s (terug)betalen dat was gelukkig geen enkel probleem. Rond het middaguur had ik op weg naar Jalta nog steeds geen bank gevonden en stopte ik spontaan bij een eettentje waar een paar Russische motorrijders (op een BMW en Harley-Davidson) zaten te eten. Ik vroeg ze waar ik geld kon wisselen en vertelde ze dat ik nog niets gegeten of gedronken had sinds vanochtend half 8 behalve dat flesje water. Het was 13.30u en iets van 30 graden dus ja dan heb je intussen wel honger en dorst! Toen gebeurde er iets raars want ineens stak de Harley-rijder zijn rechterhand in de lucht met daarin 500 Roebel. Gewoon zomaar voor mij en hij wilde er niets voor terug hebben. Dat is toch mooi en ongelofelijk vriendelijk en behulpzaam want naar onze maatstaven is dat iets van 30,- euro. Zou jij dat zomaar blind aan iemand geven? Ik kon dus even heerlijk aan een zeer verlaat ontbijt beginnen en daarna verder rijden richting Jalta.

Vreemde slaapplaats
In Jalta ben ik een hotel gaan zoeken maar die waren mij allemaal iets te duur maar gelukkig wisten ze bij een duur hotel wel een klein wisselkantoortje vlakbij. Nadat ik geld gewisseld had besloot ik verder te rijden en onderweg bij een pompstation kwam ik een Finse en een Wit-Russische motorrijder tegen. Ik besloot met de Finse motorrijder op te rijden richting Balaklava wat een erg mooie kustplaats schijnt te zijn. Na eerst wat gegeten te hebben in Sebastopol zijn we naar Balaklava gereden waar de Finse motorrijder van Russische afkomst (moeder Fins en vader Russisch) een goedkoper slaapplaats bij iemand thuis heeft gezocht. Het was een ongelofelijk achteraf dorpje maar goed het kostte iets van 10,- euro dus dan mag je niet klagen. De volgende dag zijn we samen opgereden naar Simferopol waar we afscheid hebben genomen want ik wilde naar de Oekraïne en zij naar Georgië. De weg naar Armjansk was recht en saai en er waren veel wegwerkzaamheden en lange files dus ik was alweer heel erg blij dat ik op de motor was. Bij Armjansk aangekomen ging voor de grens in de rij staan maar tijdens de paspoortcontrole ontspon zich een discussie en werd zelfs het hoofd van de douane erbij geroepen. Het bleek dat ik een aparte ‘permit’ nodig had om de Oekraïne in te kunnen reizen want de Oekraïeners beschouwen De Krim als bezet gebied. Van tevoren had iedereen gezegd dat ik zo’n permit niet nodig had en dat ik als toerist de grens zonder problemen zou kunnen passeren. Nou uh…… niet dus! Het hoofd van de Russische douane vertelde mij het verhaal van een Duitser die Rusland uit was gegaan maar daarna de Oekraïne niet inkwam en toen dus in een niemandsland gevangen zat. Daar heeft hij een maand gebivakkeerd totdat hij werd bevrijd door de Duitse consul uit Kiëv. Als ik Rusland uit ging kon ik niet meer terug zeiden ze want ik had dan twee ‘entries’ verbruikt van mijn visum. Had ik nou maar en Triple-entry visum gehaald want dan had ik kunnen proberen de Oekraïne in te komen en als dat niet zou lukken kon ik terug Rusland in omdat ik nog een derde ‘entry’ had gehad. Hier had Daan dus geen zin in en dus heb ik – hoe moeilijk ook – het knopje omgezet en ben terug naar Kertsj gereden om daarna via Voronezh en Wit-Rusland naar huis te rijden. Dat was wel even dik 1.500 km omrijden verdorie maar alles liever dan wekenlang in een niemandsland gevangen zitten. Na een eenzame rit kwam ik tegen de avond in Kertsj aan waar ik in een oud en vies hotel belandde.
Na een nacht slecht geslapen te hebben wist ik dat de dag die voor me lag een hele lange dag zou gaan worden. Ik was van plan in één ruk naar Voronezh te rijden, een rit van 1.128 km dus dat werd wel even afzien. Mijn kont begon intussen toch wel pijn te doen van de vele lange dagen zitten op het motorzadel. En dan had ik nog het grote geluk dat ik mijn zadel opnieuw had laten bekleden want standaard zadels zijn in 99,9 procent van de gevallen ronduit kloten. Op het standaard zadel van deze Yamaha Tracer 700 had ik vaak na amper 200 km rijden al pijn in mijn kont. Maar ja deze pijn in mijn kont was totaal anders dit was vergelijkbaar met doorligplekken bij bedlegerige patiënten in een ziekenhuis. De rit viel echt ongelofelijk mee maar ook tegen, ik had soms hele mooie stukken snelweg maar op het laatste stuk ook absurd lange files. Uiteindelijk belandde ik nog bij daglicht in Voronezh waar een Russische motorrijder mij hielp met het zoeken naar een hotel. Die nacht sliep ik heel toepasselijk in Otel’ Ukraina waar ik een dag eerder niet in mocht. Boek trouwens nooit een hotel via bv. Booking.com dan ben je altijd duurder uit, ik betaalde nu iets van 10,- euro minder dan als ik bij Booking.com had geboekt. Mijn motorreis naderde zijn einde en het was eerlijk gezegd een hele vreemde motorreis die totaal anders is verlopen dan ik verwacht had. Ik weet niet wat ik ervan moet denken maar hopelijk komt er een dag dat ik kan zeggen: “Daan jongen dit was misschien wel de zwaarste motorreis die je ooit gemaakt hebt maar de verwerking ervan in mijn onderbewustzijn en het resultaat was het dubbel en dwars waard!” Ik weet als geen ander hoe gek hersenen kunnen reageren op een non-stop bombardement aan beelden en indrukken in een veel te korte tijd. En dat ook nog eens in zeer extreme omstandigheden en totale eenzaamheid dan komt het misschien nog wel 100x heftiger binnen. Ik was dan ook benieuwd wat er zou gebeuren in mijn bovenkamer in de weken of misschien wel maanden na terugkeer.

Waar is de grensovergang???
Het is maar goed dat mijn Wit-Russische visum nog geldig was want dat had ik vandaag nodig want ik zou via Wit-Rusland en Polen naar huis rijden. Het enige dat ik van Wit-Rusland wist was uit de krant, van de tv en van horen-zeggen. Het is een dictatoriaal geregeerd land en ik was dan ook benieuwd hoe de mensen daar zouden zijn. Het was wel een rare rit omdat ik voor mijn gevoel om moest rijden maar het bleek toch echt de snelste route via Brjansk. Het was een behoorlijk eenzame rit en ik heb dan ook stevig gas gegeven en af en toe 160-200 km gereden. Dat is niet helemaal zonder gevaar want de politie schijnt heel erg streng te zijn maar goed dat risico heb ik dan maar genomen. Het meest vreemde aan deze rit was dat ik eenmaal in de buurt van Wit-Rusland maar geen grensovergang tegenkwam. Blijkbaar hebben Rusland en Wit-Rusland een overeenkomst en is die er dus ook gewoon echt niet, vreemde boel maar het zij zo. Eenmaal in Wit-Rusland werd het weer snel slechter en begon het te regenen en ik wilde dan ook zo snel mogelijk een slaapplaats zoeken. Dat bleek makkelijker gezegd dan gedaan want hoe ik ook mijn best deed ik zag nergens een hotel in Gomel. En die avond overkwam mij dus iets dat me nooit overkomen zou zijn als ik een smartphone of losse navigatie (Garmin of TomTom Rider) bij me had gehad. Op een gegeven moment stopte ik bij een wegrestaurant om iemand te vragen of er een hotel of pension in de buurt was. Een vriendelijke vrouw zei dat als ik het zijweggetje naast het restaurant in zou rijden ik na een paar kilometer een “Rooms for rent” zou moeten zien aan de rechterkant van de weg. Afijn ik rijden maar die kamers te huur waren in geen velden of wegen te zien. Toen ik weer terug reed naar de hoofdweg kwam er plotseling een auto uit een zijweg die ik op het allerlaatste moment maande te stoppen. Ze reden door maar net toen ik jammer stopte de auto en reed achteruit. Er stapten een beer van een kerel uit de auto en er ging een raampje open aan de bestuurderskant. De bestuurder bleek redelijk goed Engels te spreken en ik vroeg hem of hij de “Rooms for rent” wist te vinden. Daarop antwoordde hij: “Volg mij maar het is niet zo ver hier vandaan.” De bewoners bleken niet thuis en dus gingen we met zijn allen (er zaten 3 mannen en 1 vrouw in die auto) op zoek naar de bewoners. Na die gevonden te hebben vertelde de bestuurder ik dat ik er kon slapen.


Maar ik had verdorie nog nergens geld kunnen wisselen want Wit-Rusland heeft haar eigen Wit-Russische Roebel. De bestuurder maakte echter een gebaar van nee laat maar en zei tegen mij dat zij mijn overnachting reeds hadden betaald. Nou dat vond ik toch wel een heel mooi gebaar en heb ik op al mijn motorreizen over de hele wereld nog nooit eerder meegemaakt. En het werd nog gekker want toen ik de volgende na het opstaan mijn motor ging bepakken zag ik een plastic tasje om mijn linker spiegel gewikkeld. Er zat een t-shirt in en een briefje, op de achterkant van het t-shirt stond ‘Bike Fest Gomel’. Het waren dus motorrijders die mij geholpen hadden. Ik was blij dat ik mijn benzinetank en mijn twee 5-liter jerrycans (bleek 5,5 liter in te passen = 11 liter) nog vlak voor de Wit-Russische grens had vol gegooid want daarmee kon ik precies de grens met Polen halen. Bij de grens met Polen kon ik dan al mijn over gebleven Russische Roebels omwisselen voor Wit-Russische Roebels en daarmee mijn erg verlate ontbijt = middageten en mijn benzine betalen. De rit door Wit-Rusland was een saaie slechte kaarsrechte weg maar ik moet zeggen dat de natuur links en rechts van de weg erg mooi is. Ik heb veel watervogels gezien die ik in Nederland nooit zie dus dat was de moeite waard. Bij de Poolse grens aangekomen ben ik nog finaal verkeerd gereden want ik belandde bij de grensovergang die uitsluitend voor vrachtwagen is bestemd. De andere grensovergang bij Terespol is die voor auto’s/motoren, fietsers en voetgangers maar die bleek nog niet zo makkelijk te vinden. De bewegwijzering was in ieder geval net als in Rusland totaal RUK! Gelukkig was een taxichauffeur die net een passagier had afgezet zo vriendelijk om mij richting de grensovergang bij Terespol te brengen. Echt toffe lui die Wit-Russen zo absurd vriendelijk als deze mensen zijn maak ik maar zeer zelden mee op mijn motorreizen.

Corruptie Njet!
Bij de grensovergang aangekomen stond een lange rij auto’s in een slinger tussen stalen haken voor de douanehokjes. Ik reed uiteraard alle auto’s voorbij en na wat formaliteiten kwam er een man op mijn afgelopen die zei dat ik een VIP-behandeling kon krijgen als ik de nodige dollars betaalde. De wachttijden aan de Wit-Russische grens kunnen namelijk oplopen tot 6 uur hoorde ik van iemand in de rij. Toen ik met hem meeliep zag ik dat de lades van de douaneambtenaren vol met dollars zaten. Na de douanekantoortjes belandde ik namelijk weer in een lange rij maar die kon ik NIET voorbij rijden want je mocht pas doorrijden naar de paspoortcontrole als je kenteken op een groot bord verscheen. Ik had totaal geen zin om $150,- te betalen dus ik zei tegen hem dat ik in de schaduw van het restaurant ging staan want het was bloedheet. Vervolgens liep ik af en toe weer naar hem toen en toen zei hij dat hij mij wel een paar rijen op kon laten schuiven. Nou kijk als je met aanpapt met iemand kom je ook wat sneller aan de beurt zonder smeergeld te betalen. Uiteindelijk verscheen na amper een half uur wachten mijn kenteken op het grote bord en ik reed tegelijkertijd met een Poolse BMW-rijder + vriendin die wel voor de VIP-behandeling was gegaan naar de paspoortcontrole. Hij pakte de verkeerde rij en daar snapte ik niets van want er stond toch echt EU-citizens op het bord waar ik in de kortste rij ging staan. Toen hij achter mij kwam staan vroeg ik hem hoeveel dollars hij voor zijn VIP-behandeling had betaald maar hij dat wilde hij niet zeggen behalve “Way too much!” Hij was namelijk totaal over de pis toen ik zei dat ik niets betaald had. Tja zo zie je maar weer een beetje koppigheid en boerenslimheid je een hoop geld kunnen besparen. Grootste grap was dat ik ook bij de Poolse grens er sneller doorheen was dan de Poolse BMW-rijder + vriendin. Daarna heb ik gas gegeven en heb hem nooit meer terug gezien. De weg tussen de Poolse grens en Warschau is zo’n anderhalf-baans weg en het was behoorlijk druk dus ik moest heel vaak inhalen en was dan ook weer heel erg blij dat ik op de motor was. Ik heb veel te hard gereden op sommige stukken maar ach als je naar huis wilt dan gaat het gas net wat wijder open. Bij Warschau belandde ik op de tolroute naar Duitsland, deze weg is aangelegd met Europees geld maar ik vind het totaal stelen dat ik hier tol moet betalen. Op de heenweg heb ik dat netjes gedaan maar nu had ik daar totaal geen zin meer in dus bij het eerste tolstation ben ik aan de rechterkant stil gaan staan en heb de situatie eens goed bekeken. Aan de uiterst rechtse kant van het tolstation was een smal stoepje dat om de poortjes heen leek te gaan. Ik reed er langzaam naartoe en inderdaad toen ik over de stoeprand heen op het smalle stoepje belandde kon ik zo langs de tolpoortjes rijden. Dat scheelde mij toch weer een tiental euro’s en omdat ik vlakbij de Wit-Russische grens nog mijn benzinetank en de twee jerrycans (officieel 5 liter maar er bleek 5,5 liter in te passen) had vol gegooid voor 82 eurocent per liter – in Polen was het namelijk alweer 1,26 euro – scheelde mij dat ook nog eens 50 eurocent per liter maal 28 liter = 14,- euro. De rit door Polen was vooral erg saai en erg rechtuit die eindigde in Frankfurt an der Oder in het fraaie ouderwetse City Park Hotel waarmee ik dit verhaal ook was begonnen.

De dagen, weken en maanden na terugkeer
De eerste nacht na terugkeer heb ik heel raar gedroomd. Ik droomde dat ik op een weg in Wit-Rusland reed die nooit eindigde, ik bleef maar doorrijden en doorrijden en doorrijden. Een goede (motorreis)vriend van mij uit Amsterdam antwoordde hierop: “Maar je moet toch een keer tanken.” Waarop ik antwoordde dat in een droom alles kan en ik niet hoefde te tanken. De volgende nacht droomde ik een vergelijkbare droom maar dan net even anders. Ik droomde dat ik na mijn benzinetank vol gegooid te hebben bij een benzinepomp in Wit-Rusland ging rijden maar steeds weer bij exact dezelfde benzinepomp moest tanken. Ik schoot in deze droom in tegenstelling tot die andere droom dus geen millimeter op. De 3de nacht heb ik niets geks gedroomd dat gebeurde pas een paar weken later toen ik droomde dat ik aanmonsterde op een groot Russisch schip waarmee we dwars door Scheveningen voeren wat helemaal niet kan. De weken daarna heb ik nog heel wat keren totaal bizarre dromen gehad die ik misschien het beste kan omschrijven als Science Fiction dromen. Het blijft toch totaal bizar wat zo’n zéér extreme motorreis met de menselijke geest doet. Tja en dan kom ik op menselijke geest iets waarvan niemand nou weet wat het precies is en dat mij steeds meer intrigeert helemaal na mijn klokkenluiderschap en deze motorreis. Het was vorig jaar exact 4 jaar geleden dat mijn lichaam raar ging doen na een zeer heftige vernedering door mijn directeur op de IVF-kliniek. Het jaar daarop heb ik bijna zelfmoord gepleegd maar ontdekte ik net op tijd wat de lichamelijke oorzaak was door in samenspraak met mijn huisarts mijn bloed te laten onderzoeken. Sindsdien krijg ik vitamine B12 (ik doe het sinds twee jaar zelf) geïnjecteerd waarna mijn lichaam herstelde althans dat dacht ik want sommige dingen gingen niet weg. Mijn lichaam had wel begrepen dat de stress verdwenen was alleen mijn hersenen helaas nog niet. Ik ben sinds mijn nieuwe baan 1-11-2017 als TOA (=Technisch Onderwijs Assistent) op een Internationale School langzaam aan het herstellen. Het gekke is echter dat mijn herstel onvoorstelbaar grillig verloopt met soms hele heftige periodes dat mijn lichaam letterlijk op tilt slaat zonder enige aanleiding. Ik had op dat moment geen stress, ik heb het op mijn nieuwe baan namelijk ongelofelijk naar mijn zin en geen werkstress en geen werkdruk. Het kon maar één ding zijn en dat is het onderbewustzijn van mijn geest.
Maar ja wat is het onderbewustzijn (de processor van het onderbewuste brein is 1 miljoen maal sneller dan die van de bewuste geest!) eigenlijk en hoe werkt het en vooral waarom doet het soms zo ontzettend vervelend? En nog veel lastiger wat is de geest van een mens nou eigenlijk en waar bevindt zich die? Niemand die daar een antwoord op heeft anno 2020. De hoofdreden van mijn motorreis was dan ook niet meer dat ik gezworen had ‘m te maken maar was een totaal andere geworden. Mijn idee was om mijn hersenen zo vol te pompen met beelden en ervaringen in een korte tijd dat mijn onderbewustzijn als het ware op natuurlijke wijze (wel een beetje heftig dat dan weer wel) opgeschoond zou worden. Ik had al eens eerder zoiets meegemaakt na die totaal bizarre Ruslandreis in 1990 dus ik wist wat er zou kunnen gebeuren in mijn bovenkamer. Ik ben blij dat ik nog even gewacht heb met het publiceren van deel 3 want het is intussen ruim 8 maanden geleden dat ik terugkwam van mijn motorreis. Het gekke is dat ik na de start van de i-lockdown op zondag 15 maart eigenlijk geen terugslag heb gehad want ik zit nu al bijna 8 weken verplicht thuis van school en het gaat prima. Mijn hoofd slaat niet meer aan het malen wat eerder wel het geval was dus blijkbaar is er iets veranderd in mijn onderbewustzijn. Ik heb geen idee hoe het werkt maar ik weet wel dat ik steeds minder snap van het menselijk brein. En welke psycholoog en psychiater ik ook spreek ze hebben geen idee wat ze met mij aanmoeten want ik ben een vreemd geval. De meeste mensen die bij een psycholoog of psychiater lopen hebben iets waarvoor ze een therapie kunnen voorschrijven maar met mij kunnen ze niets zeggen ze allemaal. Ik kreeg ook nu weer te horen net als na mijn revalidatie na mijn zware motorongeluk (zie eerste alinea deel 1) dat ik de perfecte patiënt was want ik revalideerde mezelf. Mijn fysiotherapeut Kees zei: “Het enige wat ik doe is jou masseren en oefeningen leren maar verder moet je het allemaal zelf doen.” En dan ging ik uit mezelf ook nog eens elke dag 1 km zwemmen vanaf het moment dat mijn corset uit mocht dus ja ik heb er echt alles voor gedaan wat ik maar kon doen. En het gekke was dat op het moment dat ik nog steeds als een blind paard aan het oefenen en zwemmen was er ineens iets gebeurde precies op het moment dat ik alle hoop op had gegeven dat ik ooit nog van die verschrikkelijke zenuwpijn in mijn rug af zou komen. De pijn verdween zomaar opeens op die mooie zonnige dag in maart 1993 ruim 8 maanden na mijn zware motorongeluk.

Mooiste aan deze motorreis
Het allermooiste aan mijn motorreis vind ik toch wel alle werkelijk fantastisch lieve en leuke mensen die ik elke dag weer heb ontmoet maar die mij vooral ook geholpen hebben om niets. De spontane hulp en geld die ik gekregen heb waren van een soort die wij niet meer kennen in Europa. Het deed me weer denken aan die USSR-reis in 1990 toen ik en mijn Duitse motorvriend ook steeds weer geholpen zijn op een manier dat we achteraf allebei zeiden: “Dit was een totaal onmogelijke motorreis in vele opzichten, het lijkt net alsof het niet echt gebeurd is maar alleen in ons brein heeft plaatsgevonden. Een soort van virtuele ervaring die net als bij een computer geüpload was in ons brein. De totale onbevangenheid en spontane hulp tijdens deze motorreis waren zo oprecht dat ik me letterlijk kapot schaamde als ik het vergeleek met Nederland. Wat zijn wij dan toch tot een ongelofelijk irritant en opgefokt volkje verworden. Als ik deze motorreis moet omschrijven dan kan dat alleen maar met deze zin: “De mensen onderweg in Rusland en Wit-Rusland hebben mijn reis gemaakt” want zonder hen had ik het nooit volgehouden. Dat is toch ongelofelijk mooi dat je in een totaal opgefokte wereld als deze moet constateren dat er nog mensen bestaan die innerlijk zo mooi zijn. Ik noem dat dan ook maar ‘De Russische ziel’ want ik zou geen andere betere omschrijving weten.Vond je dit artikel goed? Steun de auteur via Backme

Daan Van der Keur

Written by Daan van der Keur

Fanatiek motorrijder/reiziger, bezig aan zijn 4de leven.

Average Rating

5 Star
0%
4 Star
0%
3 Star
0%
2 Star
0%
1 Star
0%

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.