Als er 1 ding is wat we hebben geleerd van de verschillende financiële crisissen is dat het hebben van een bonusbeleid dat het nemen van grote en onaanvaardbare risico’s beloont een slecht plan is. Gevolg: wetgeving. Via de wet werd de hebzucht ingedamd tot 20% van het jaarsalaris.

Nou. Die tijd is over hoor…. Vandaag floept er zowaar een advies van de Raad van State die zelf ook ietwat kritisch is op een voorstel van 28 maart 2017. Ja dat is net na de verkiezingen en ja we hadden nog geen kabinet toen wat dus betekent dat onze diep blauwe sociaal democraten (HALLO HENK NIJBOER) hier ook een hand in hebben gehad.

De bankenbonussen gaan van 20 naar 100% en een aantal sectoren zijn of worden volledig gevrijwaard:

  • beheerders van beleggingsinstellingen;

  • instellingen voor collectieve belegging in effecten; en

  • beleggingsondernemingen die uitsluitend voor eigen rekening handelen met eigen middelen en kapitaal, geen externe cliënten hebben en plaatselijke onderneming zijn

Dus pensioenfondsen en verzekeraars worden weer aangemoedigd om alles op rood, zwart of nul te zetten. Bovendien vind ik dat laatste wel grappig. “Plaatselijke ondernemingen“. Iets wat alleen in de Wft bestaat. De definitie is 1000 woorden lang en omvat eigenlijk alles en iedereen met een eigenvermogen van 2, 20 of 40mln. Daarnaast wat is dan een niet-plaatselijke onderneming, zou mijn vraag zijn… Een drugsdealer misschien? SRV-man/vrouw/anders?

Het is onbegrijpelijk. Dit advies van de Raad van State haalt puntsgewijs het complete voorstel van de twee selectief rechtse partijen die voorheen de regering vormden genuanceerd onderuit met als eindconclusie: *parafraserend* “Uwe Majesteit de Afdeling advisering van de Raad van State vinden dit een slechter plan dan de hotdogbol

Gaat het er komen? Natuurlijk. Deze wetgeving treft hooguit 1000 personen in Nederland aan wie vermogen, direct of indirect, door ons burgerburgers is toevertrouwd om daarmee risico’s te nemen waarvoor zij nimmer aansprakelijk gesteld kunnen worden voor verliezen.

In plaats van klagen heb ik ook een oplossing voor de gehele Wft: The Pottery Barn Rule Deze regel stelt dat als je iets breekt in een winkel je het moet vergoeden. Wij als consumenten moeten erop vertrouwen dat de toezichthouders DNB & AFM hun werk goed doen, want anders zouden zij een organisatie geen vergunning verlenen, toch? Zij zijn voor ons de toezichthouders op het vermogen dat wij ter beschikking hebben gesteld aan een organisatie. Als een organisatie, ala financiële crisis of wat dan ook, alles of een gedeelte “kwijt” raakt dan is dat of de schuld van of de organisatie, de toezichthouders of beiden. Anders smaken zijn er niet gezien dat wij, in tegenstelling tot de Amerikanen, de aansprakelijkheid niet kunnen afschuiven op “random acts of God“.

Wij, als consumenten, hebben niet de kennis noch zijn wij betrokken bij elk beslismoment van een bank. Point in case: geen enkele klant is door ABN AMRO destijds gevraagd of deze zit te wachten om hun bank in brokken te hakken en verkocht te worden. Terwijl de consument eigenlijk de waarde bepaalt van een bank.

Dit in tegenstelling tot de huidige situatie waarbij elke rekeninghouder zelf ultimo verantwoordelijk is. Als de tent echt failliet gaat dan draagt de consument het overgrote zo niet volledige risico en helpt deze fopwetgeving ook niet.

Vond je dit artikel goed? steun de auteur via Blendle

Ahmed Aarad

Written by Ahmed Aarad

Bestuurder bij stichting Open Source & Overheid, freelance ICT en Aanbestedingsjurist, distantieert zich van rechts/links denken heeft het liever over goed of fout en vindt dat integriteit niet te leren is. “If you are not a better person tomorrow than you are today, what need have you for tomorrow?”

3 comments

  1. Dit blijft natuurlijk altijd een lastige discussie. Enerzijds is er het argument dat wanneer een trader/bankier voor zijn bedrijf miljoenen verdient het niet onredelijk is dat hij daar ook ruim voor word beloond. En bedenk maar eens een definitie van ruim. Vergelijk het met een sporter. Waarom verdienen sporters in de 4 grote sporten in de VS zulke mega salarissen? Omdat de team/organisaties etc mega geld verdienen aan diezelfde sporters. Anderzijds is er natuurlijk het argument (en terecht!) wat als het mis gaat. Wat als een trader/bankier er een puinhoop van maakt? Hij/zij is niet hoofdelijk aansprakelijk. Dus grote problemen worden vervolgens afgewenteld op de belastingbetaler. Ik denk dat die hoofdelijke aansprakelijkheid er wel zou moeten komen. Men gaat dan in elk geval anders om met Risk assessment.

    Gaan we even terug naar de crisis van 2008 dan is die volgens mij in de basis een crisissen de Amerikaanse hypotecaire markt. Gekoppeld aan de producten die waren gecreëerd om de risico’s van die hypotheken af te dekken en daar geld op te verdienen. Grootste probleem was daarbij dat de organisaties die de financiële markten controleren geen idee hadden wat deze producten inhielden. Ook in Nederland. Toen de hypotheken markt in de VS in elkaar stortte hadden ineens banken over de hele wereld een probleem. Het is natuurlijk de verantwoordelijkheid van de bank of ze deze producten wel of niet kochten. Zij keken niet verder dan de potentieel grote winsten die er uit deze producten te halen viel en negeerden de risico’s. Maar ook overheden en toezichthouders hebben grove steken laten vallen want zij hadden die producten ook kunnen verbieden. Dat hebben ze nagelaten. En daar komen ze mee weg. Ook hier hoofdelijke aansprakelijkheid.
    Dus blijft de vraag, is het verhogen van het bonusplafond goed of niet? Ik denk het niet zolang vooral de toezichthouders (door onvoldoende kennis) geen adequaat toezicht kunnen houden. Niet zolang er onvoldoende inzicht is in de risico’s. Niet zolang risicovolle producten niet worden geweerd van de financiële markten.

    Als laatste nog even over ABNAMRO. Opsplitsen en verkopen is wel het laatste wat ABNAMRO zelf wilde. Die beslissing is ook niet door de bank genomen. Dit is een beslissing geweest van activistische aandeelhouders met voorop The Childrens Fund. Als het aan de bank had gelegen aanhadden zij de fusie met Barclay’s erdoor gekregen. Wat vervolgens gebeurde was dat de bank in stukken werd gescheurd door Fortis (die zich hier ernstig aan vergrepen), Santander (de enige die er goed uit is gesprongen omdat ze alle slechte onderdelen pijlsnel verkochten en de goede zoals Banco Reaal over hielden) en RBS die nooit enig idee hebben gehad wat ze gekocht hadden. En vervolgens alles verprutsten.

    1. 1) Waarom verdienen sporters in de 4 grote sporten in de VS zulke mega salarissen? Omdat zij wandelende reclamezuilen zijn die, net als reclame zuilen op A locaties, schaars zijn. Schaarste maakt de markt.

      2) Over de fin. crisis van 2008; het probleem was dat organisaties (moedwillig) alle rommelderivaten dumpten bij een ieder die ze wilde in de wereld. Hierom werd het een wereldcrisis. Hier is uiteindelijk niemand voor gestraft.

      3) Ik werkte ten tijde van de overname bij ABN AMRO (onder geheimhouding kan ik niet alles mededelen) maar… Niemand greep in. Het bestuur niet, de RvC niet, de minister niet, kortom niemand niet want iedereen zag ook de dollar tekens in de ogen.

      4) De centrale vraag is: waarom hebben wij tig verschillende toezichthouders een compleet incoherente Wft terwijl puntje bij paaltje de burger altijd de sjaak is? Waarom maken wij bedrijven die handelen op basis van nota bene vertrouwen verantwoordelijk voor dit vertrouwen richting de consument. Niet alleen met betrekking tot de risico’s maar ook de lusten. Het is het kapitaal van een rekeninghouder die de bank instaat stelt winst te maken en bonussen uit te betalen. De verhouding is op dit moment te scheef. Er wordt te veel in te korte tijd verdiend met te grote risico’s die, wederom, afgewenteld kunnen worden op de maatschappij.

  2. 1) De reclame is over het algemeen de spelers zelf. Er is bijvoorbeeld vorig seizoen voor het eerst pas reclame op spelers shirts toegestaan in de NBA. En dan nog maar heel klein. Meeste inkomsten zijn tv en merchandise van de clubs/organisaties. Van die inkomsten word bepaald via de CAO (sort of) welk percentage naar de spelers gaat. Dit bepaald de salaris cap en ook de minimale en max salarissen. En daarmee kan een speler dus meer 30 mln aan basis salaris verdienen. Daarbovenop komen dus nog zijn persoonlijke sponsor contracten.

    2) Ook waar. Maar wat nu als de toezichthouders deze producten hadden verboden? Hadden de toezichthouders deze producten verboden als hadden begrepen wat ze inhielden en wat de risico’s waren? Is het niet de taak van een toezichthouder dat er geen explosieve producten op de markt komen? Overheden en toezichthouders wijzen graag naar de banken zonder over hun eigen rol (of misschien wel falen) na te denken.

    3)Leuk, ik ook! GTS Operations op de Paasheuvelweg. Het bestuur en RvC konden niet ingrijpen want de aandeelhouders waren de baas. Als zij hun aandelen verkopen kunnen ze niks daartegen doen. Aandeelhouders zagen de dollartekens! Minister kon niks doen omdat ABNAMRO via de EU juist zo had gelobbyd tegen overheidsingrijpen bij overname Antonveneta in 2006.

    4) Dit ben ik wel met je eens. Ik ben er ook best wel voor om bijvoorbeeld zakenbank en consumenten bank te scheiden van elkaar. Of je richt een staatsbank op voor alleen consumenten (a la Postbank vroeger) en laat de huidige banken alleen nog maar zakelijke belangen behartigen. De crisis heeft ook geleerd dat een zakenbank failliet kan gaan zonder veel grote gevolgen maar dat het juist een probleem word wanneer ze ook consumenten als klanten hebben. Was ING of ABNAMRO failliet gegaan in 2008 dan was het hele systeem in elkaar gestort met potentiële schade in de honderden miljarden.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *