Witte mannen ontdekken dingen

Het is bekend dat feministen, nonbinaries, minderheidsgekwetsten en andere zieligheidsfetishisten altijd nogal boos zijn over de vele slechte dingen die sommige witte mannen doen. Er is echter één ding waar deze mensen nóg bozer van worden, en dat zijn witte mannen die juist hele goede dingen doen.

Zoals de witte mannen Jacques Dubochet, Joachim Frank en Richard Henderson, aan wiens levenswerken we grotendeels de cryo-electronen microscoop te danken hebben, waarmee organische moleculen nu in hoge resolutie in 3D kunnen worden waargenomen. Hiermee groeit bijvoorbeeld onze kennis over de verspreiding en werking van virale ziektes of de manieren waarop bepaalde bacteriën zich verdedigen tegen antibiotica.

Of  de witte mannen Rainer Weiss, Barry Barish en Kip Thorne, dankzij wie we eindelijk zwaartekrachtsgolven hebben gedetecteerd, waarvan het bestaan een eeuw geleden voorspeld was door Albert Einstein en waar de wetenschap sindsdien naar op zoek is geweest. Het waren deze drie heren die grote bijdrages hebben geleverd aan de technologie waarmee in 2015 zwaartekrachtsgolven konden worden gemeten die het gevolg zijn van een collisie tussen twee zwarte gaten die 1.3 miljard jaar geleden heeft plaatsgevonden. Zo is ons inzicht in de fundamentele bouwstenen van het universum zelf weer wat uitgebreid.

Nobelprijzen

Aan dat soort mensen reiken we Nobelprijzen uit, omdat ze de wetenschap, en daarmee de menselijke beschaving en het menselijk bestaan, substantieel verder helpen. Tot ergernis van politiek correcte linksmensen zijn Nobelprijzen dus geen poedelprijzen die uitgereikt worden aan mensen die zielig gevonden worden en een geacht worden een schouderklopje nodig te hebben. Integendeel, het gaat volledig meritocratisch: mensen die baanbrekende ontdekkingen doen krijgen Nobelprijzen uitgereikt, niet mensen die op hun zolderkamer verongelijkt zitten te zijn en vinden dat ze extra sympathie en respect verdienen vanwege de huidskleur en/of de geslachtsdelen waarmee ze geboren zijn.

(NB: wat ik hierboven schrijf gaat op voor Nobelprijzen voor Natuurkunde, Scheikunde en Biologie en zo. Niet die maffe vredesprijs. Die kun je wél winnen door simpelweg een neger te zijn, of een terrorist. Of lid van een groep die niet onderdrukt is, maar wel heel erg klein en obscuur is, zoals mensen die zichzelf als “Europeanen” identificeren.)

De persoon vs de inhoud

De linksprogressieve intellectueel daarentegen wil de aandacht afleiden van de inhoud en het meer over irrelevante kenmerken hebben als de kleur en identiteit van de onderzoeker, want de diversiteitsreligie leert dat alle mensen precies gelijk zijn en een overrepresentatie van, bijvoorbeeld, witte mannen alléén maar het gevolg kan zijn van discriminatie. Combineer dit met het cultuurrelativistische (en antiwetenschappelijke) idee dat objectieve waarheid niet bestaat (zie Gloria Wekker), zodat de waarde van een onderzoek “ook maar een mening” is en de enige variabele van belang die overblijft is de identiteit van de persoon die de ontdekking doet, niet de ontdekking zelf.

En omdat het voor deze mensen volkomen vanzelfsprekend is om op ras en geslacht te selecteren in plaats van kwaliteiten, nemen ze aan dat het Nobelcomité óók wel daarop zal selecteren. Omdat dat is wat deze activisten zélf zouden doen, als ze in het comité zouden zitten. Een ouderwets staaltje psychologische projectie dus. Kijk bijvoorbeeld naar de bezwaren die Asha ten Broeke zo enthousiast citeert:

Natuurlijk, een Nobelprijs eert een wetenschapper, maar de hoofdzaak ligt nog altijd bij de ontdekking zelf en de progressie van de menselijke beschaving die gevierd wordt. Maar als je linksprogressief bent en je focus ligt grotendeels of geheel op de raciale en gender-identiteit van de onderzoeker, dan ben je geneigd er vanuit te gaan dat het Nobelcomité dat óók wel heel belangrijk zal vinden. Je kunt je niet voorstellen waarom ze daar niét naar zouden kijken. En als dan alleen witte mannen de prijs winnen, is dat dús omdat het Nobelcomité vrouwen en minderheden minderwaardig vindt en een narratief van “eenzame geniale witte mannen” wil promoten.

En we moeten hier niet focussen op Asha uiteraard, want zij is verre van de enige die zo denkt, kijk maar naar de schreeuwstukjes van hokjesdenkende linkse klaagmedia als de Huffington Post en The Atlantic.

Een politiek correctere Nobelprijs

Kortom, de Nobelprijs moet de zoveelste troostprijs worden, iets om uit te reiken aan vrouwen en minderheden zodat linkse mensen zichzelf lekker goed en inclusief kunnen voelen.

En die cryo-electronen microscoop waarmee we pathogenen kunnen onderzoeken? Ach, wat maakt het uit? Zoals gezegd, de maatschappij is maakbaar, alle mensen en culturen zijn precies gelijk en realiteit is ook maar een constructie, dus de waarheid van die oude witte westerse mannen met hun microscoop is echt niet meer waard dan de waarheid van een stam uit Afrika die ziektes bestrijden met prachtige, culturele rituelen van oude wijze heksendokters (van wie wij trouwens nog heel veel kunnen leren!!).

En die zwaartekrachtgolven van zwarte gaten, kom op zeg, alsof er niet honderden Afrikaans-Amerikaanse rappers zijn wiens oeuvre grotendeels over botsende zwarte gaten gaat! En daar zijn ook gewoon peer-reviewed wetenschappelijke artikelen over, geschreven door zwarte vrouwen! (NB: dat laatste is geen grap. Klik de link. Dit is echt.) Daarnaast zijn deze mensen ook nog eens zelf zwart, dus bij hun is het geen culturele appropriatie, in tegenstelling tot bij die oude witte wetenschappers met hun mannelijke privilege. Dus wie denken ze wel niet dat ze  zijn?

Laten we daarom de dame hieronder voordragen voor de Nobelprijs voor de Natuurkunde in 2018, voor haar baanbrekende theorieën over de vorming van bliksem, met gebruik van verfrissende, nieuwe redeneermethodes gebaseerd op vrouwelijke en Afrikaanse logica, in plaats van de wittemannenlogica van “de wetenschappelijke methode” waar we aan gewend zijn, waarmee ze de conservatief-patriarchale assumpties van witte mannen omtrent electromagnetisme en meteorologie uitdaagt:

Wel een Nobelprijs waard, zou ik zeggen! Al was het alleen maar vanwege haar bijdrage aan de “dekolonisatie van de wetenschap,” zoals dat heet. Je moet wel een totale racist danwel seksist zijn om daar op tegen zijn, toch?

Op naar een rechtvaardiger en inclusievere wetenschap!

 

 

Vond je dit artikel goed? steun de auteur via Blendle

1 comment

  1. In deze column wordt even lekker emotioneel van leer getrokken. Dat maakt het lastig om te zien, wat precies de onderliggende waarneming is.

    Bij eerste lezing ging ik de video op het einde maar bekijken en viel vervolgens bijna van mijn stoel van verbazing. Is dit een ‘science faculty’? Aan het begin wordt gesteld: ‘science is true because it is science’. Het is net alsof ze nog nooit van Galilei gehoord hebben en dat zou best eens kunnen kloppen ( voorbeeld 1).

    Aan de andere kant maakte ik in Groningen, aan de letteren-faculteit van de RUG, vrij vergelijkbare zaken mee. Een van de ‘fraaiste’ voorbeelden was een docent die geacht werd een onderzoekspracticum te geven. Hij leerde zijn studenten dat als de waarnemingen niet klopten met wat ze aan theorie uit de literatuur hadden afgeleid, ze dan moesten uitleggen dat de waarnemingen uitzonderingen vormden waar geen waarde aan gehecht mocht worden (voorbeeld 2).

    Wanneer ik echter de links volg, kom ik uit bij M.R. Francis (https://galileospendulum.org/2016/10/03/dethroning-the-nobel-prize/). Dat is een wetenschapsjournalist en op het einde van zijn blogpost blijkt inderdaad dat hij een volstrekt verwrongen idee van wetenschap heeft (voorbeeld 3).

    De tweets van Ten Broeke vatten dan inderdaad de twee bezwaren die men denkt te hebben, wel goed samen: 1. het eenzame genie bestaat niet en mag niet; 2. een mannelijk wit genie mag ook niet (voorbeeld 4).

    Op het einde van het Atlantic artikel vind ik nog van wetenschapsjournalist Ed Yong: ‘They [de Nobelprijzen] rule our perception of science and how it’s done by our consent, and it’s past time we withdrew that consent’ (voorbeeld 5).

    Wanneer ik de voorbeelden 1 tot en met 5 bij elkaar zet, is de grote lijn onmiskenbaar. Al deze mensen hanteren een alfa-opvatting van wetenschap. Bij voorbeeld 2 ging het om een docent Communicatiekunde, bij 3, 4 en 5 gaat het om wetenschapsjournalisten.

    De achtergrond van de mevrouw die kennelijk voor de Shackville TRC spreekt, kan ik niet achterhalen, maar het lijkt duidelijk dat ze geen flauw idee heeft van wat empirische wetenschap inhoudt. In dat geval komt ze dus ook uit de alfahoek.

    Mijn voorspelling op grond van de video was dat ter plaatse een uitermate hoge alfafactor moest heersen. Men is lichtjaren verwijderd van de benadering van Galilei en Einstein.

    In een commentaar-video (https://www.youtube.com/watch?v=-zp29_KMBn8&feature=youtu.be) heeft men het ook daadwerkelijk over ‘aliens’. Het lijken mensen (zoals andere bèta’s), maar zijn het niet. Dat is ook wat uit het volledig op empirisch onderzoek gebaseerde soortenmodel rolt (zie: https://stopdiscriminatie.blogspot.nl/).

    Wanneer mijn voorspelling van die hoge alfafactor klopt, zou je verwachten dat men in een uiterst gewelddadige en agressieve samenleving zit, waar het volledig om macht en status draait. Dit blijkt te kloppen: UCT blijkt te staan voor University of Cape Town in Zuid-Afrika.

    Bij nazoeken op Shackville TRC vond ik dit (http://www.politicsweb.co.za/opinion/uct-no-peace-in-our-time-after-all). De studentenbeweging heeft een akkoord gesloten zodat er weer onderwijs gegeven kan worden, maar dat akkoord ligt alweer aan stukken.

    Alfa’s zien wetenschap dus belangrijk anders dan bèta’s. De voorbeelden laten dit zien, maar het volgt ook uit de twee culturen van het soortenmodel. De vraag is dan: hoe ziet men wetenschap en waarom ziet men het zo?

    Uitgaande van deze voorbeelden lijken een aantal punten te gelden.
    1. Men gaat volledig uit van autoriteit en autoriteitsargumenten. Omdat het wetenschap is, is het zo, denkt men. Ook het nadrukkelijke corrigeren van de student die het er kennelijk niet mee eens was, wijst daarop. Verder de attitude van: iedereen luisteren, ik vertel.
    2. Men heeft geen flauw idee van wat empirische wetenschap inhoudt. Het is het bekende: 2+2=4, omdat de juf het zegt.
    3. Men heeft niet of amper enige kennis op dit gebied, maar wel een gigantisch verhaal. Men doet alsof men de waarheid in pacht heeft.
    4. Men ziet wetenschap als iets dat men ter plekke kan verzinnen en waar men het mee eens moet zijn. Iedere groep haar eigen wetenschap, dat idee.

    Wel, daar laat ik het voor nu even bij.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *